Marami Na Ang Nagbago

STUDENT NURSE STANDS DEEP IN THOUGHT WAITING F...
Image via Wikipedia

“Sana, makapagtapos na ako para pag nagtrabaho na ako, hindi na ako hihingi ng pera. Kaya ko na buhayin ang sarili ko.”

“Naku! sinasabi moh lang yan ngayon. Pero pag may trabaho ka na, sasabihin mo, sana estudyante ka ulet. Para humihingi ka na lang ng pera.”

Yan ang naalala kong pag-uusap namin ng clinical instructor ko nung 3rd year college ako. Tinawanan ko na lang siya noon. Pero ngayon, gusto ko nga sabihin na sana, estudyante na lang ako ulet.

Nakakamiss yung mga araw na wala kang ibang iisipin kundi kung paano mo tatapusin yung requirements mo sa loob ng 30 minutes, kung paano mo gagawin yung NCP mo (kadalasan, downloaded lang din naman), drug studies (copy-paste) at kung sino ang CI mo sa susunod na rotation (sabay dasal na rin).

Kapag estudyante, hindi mo iisipin kung san ka kukuha ng pangtuition. Itetext lang sa magulang ang schedule ng exam, okay na (at masaya kasi may kupit pa.) Hihingi ng allowance, ng pambili sa mga requirements, mga simpleng bagay lang na akala ko noon ay komplikado.

Ngayon, nagtratrabaho na ako. Iba na lahat. Ibang-iba. May responsibilidad. May obligasyon. Maraming dapat gawin. Parang wala ka na nga karapatan magpahinga e. Dati, pag tinamad ka pumasok, sabihin mo lang “dysmenorrhea” excused ka na. Bawi sa sunod na araw. Ngayon, hindi na pwede. Bawat araw na dumadaan, pera ang katapat. Pag wala ka pera hindi na pwedeng sabihin “Ma, penge pera.” Mahiya ka naman! Nurse ka na. Sana maging kabawasan ka na sa mga palamunin niya.

Dati, araw-araw iniisip ko kung ano na naman sasabihin ng mga kaaway ko sa saraw na yun. Kung anong paninira na naman ang lalabas. Ngayon, sa lugar na naroon aqko, walang kaibigan, walang kaaway. Wala lahat. Mag-isa ka. Naisip ko, ang mga kaaway pala, blessings din talaga. Kasi kahit paano, may nangyayari sa buhay ko. Hindi yung ganito. Parang wala kang kakilala. Parang wala na rin kwenta ang buhay mo. Namimiss ko ang mga kaaway ko. Sa totoo lang. Di bale, magkikita din tayo ulit. Malapit na.

Namimiss ko ang school. Namimiss ko ang mga CI. Namimiss ko magpuyat para lang gumawa ng sandamakmak na requirements. Nakakamiss ang magmemorize ng napakaraming medical terms.

Nung estudyante ako, pagalitan ka lang ng CI,sira na ang buong araw mo. Sasabihin mo, epal siya, walang consideration. Ngayon, iba na. Ang hirap. Lalo at ibang lahi pa. Ibang kultura. Ibang paniniwala. Totoo pala talaga yung mga kwento na mamaliitin ka. Iinsultuhin. Kung hindi ka sanay, matatalo ka. Walang-wala yung ginagawa ng mga CI noon sa amin. Sa katunayan, gusto ko isuggest na dapat lagi nila insultuhin ang mga estudyante para masanay sila. Kasi, pag nagtratrabaho ka na, (sa aking karanasan), tama ka man o mali, parehong mali pa rin. Walang tama para sa kanila. At araw-araw nila ipapaalala sa’yo na binabayaran ka nila, kaya magtrabaho ka raw ng mabuti.

Dati, araw-araw, oras-oras, magkasama kami ng bestfriend ko. Laging magkatext. Tawagan. Noong estudyante pa lang kami, kakain kami ng streetfoods. Lamon lang. Tapos pag uwian na, wala na pala kaming pamasahe. Naikain na namin lahat. Ngayon, iba na. Halos wala na kaming oras mag-usap. Nasa malayo akong lagar. Nasa “mas” malayo naman siya.

Wala na. Tapos na ang lahat ng mga bagay na yun. Iba na. Iba na ang lahat. Ibang lugar. Ibang mga tao. Ibang kultura. Hindi ko pwedeng araw-araw na ipagdasal nasana bumalik ang lahat. Dahil una, imposible mangyari yun. At pangalawa, sasayangin ko ang pagkakataon na matulungan ko ang mga magulang ko.

Kelangan siguro, unti-unting tanggapin na ibang parte na ng buhay toh. Kelangan tanggapin na marami ng nagbago.

Hindi lang naman ang paligid ko ang nagbago. Pati pananaw ko sa buhay. Alam ko, maraming nagbago. Mas naiintindihan ko na ang buhay ngayon. Akala ko dati, kaya ko na harapin ang buhay, hindi pa pala. Maliban sa medyo bata pa ako, narealize ko na marami pa pala aakong hindi alam (lalo na ang mga gawaing bahay). Pero marami akong natutunan. At maraming matututunan pa.

© 2012, Filipino Nurses. All rights reserved. DISCLAIMER: The accuracy of all articles contained in this website are the responsibility of their respective authors. All articles are for informational purposes only and are NOT intended to replace the advice of a doctor. The owner of this site disclaims any liability for the decisions you make based on these information. If you have any health-related questions, please consult your physician. If you feel ill, please seek medical attention immediately.